Гунигт

Хэн нэгний гунигийг мэдрэх хичнээн сайхан

"Хэн нэгэн" гунигаа харамлан тас тас хөхрөхөд хэн гээчийнх нь юу гээчийн сайхан билээ гэж бодогдоод тэсэхгүйд "хэн билээ чи?" хэмээн зориглож чадаад асуулаа.

- Би чинь би шүү дээ. Би өөр ер нь хэн байх вэ дээ?
- Аан тийм л дээ. Чи чинь чи л дээ. Чи тэгээд хэн болж таарж байна?
- Чи хэнийг асуугаад байна уу даа? Биш биш. Би лав хэн биш. "Хэн" ч биш.

Үдэш л байсан байх. Өөр юм санахгүй байна. Яаж яваад тэгэхэд гунигийг чинь мэдэрчихсэнээ яагаад ч ойлгохгүй юм. Яагаад ч мартахгүй юм. Чи гуниглаад байлаа. Гуниг чинь хашгираад байлаа. Хашгирахыг нь би сонсоод байлаа. Хачин гоё гуниганд чинь хоргодоод ханах гэж шунасаан. Шунасан.
Гунигтай юм аа чи гунигтай юм. Гунигаа тэврэхээрээ амгалан юм аа чи, амгалан юм...

...Гуйя л даа гунигийг чинь.

Гуйчихмаар л байлаа. Үнэхээр.

..."Гунигтай юм аа чи" гэвэл гуниг чинь үргэж одох юм шиг санагдаад самгардахдаа
- "Сайхан юм аа чи" гэж хэллээ.
- "Сайханд минь л татагдлаа гэж үү?" гэж санаашраад, савсагнан гунилаа чи.
- "Тийм ээ сайхан чинь үнэхээр сайхан юм аа. Сайхан-аа өгөөч дээ?"